Bebodemd

KOSTBAAR

Man man man
eenvoudiger kan niet
twintig vachtdragers in tranen
en overal een vraag

en overal als mens
trek je sporen
en zie
je spinsels

fluisterden daarom juist
levende woorden
ons steeds iets edelers
wordt gevraagd

te bieden nooit vergane
tere gloed
uit handen van
zich grif ontbindend weefsel.

Collectief gedicht,
ontstaan tijdens Stiltij-retraite van 4-8 nov. 2020 te Cortils (B.)

◄║►

VOEGSEL

voor Mir

Herleidbaar ieder mens
naar eeuwen lijden
proeven wij dagelijks
zilte kost

uit verschraalde bekers
zag ik dampen ooit
de treurige vreugde
van illusieverweer

nu valt geen vocht
meer te puren geen
perspectief te schenken dan
godsgloeiende kaalslag

slechts de ene gewijde glimlach
laat me vrijuit ademend
hier onbeschaafd jubelen
over thuiskomst

opdat eenieder in dorre
massa voegsel blijkt
van sap al te zeer verzadigd
om ooit nog pijn te zijn.

◄║►

INNERLIJK

In werelden om niets
edelers ontstaan
dan vermeende honger
en mislukkend houvast

komt waan te gast
zodra ik regeert en dicteert
leren wij des te
degelijker waarderen

van elk mens
zich vervulling
gunnend
de ontworsteling.

◄║►

OVERZANG

Oversteken is vredig
je laten dragen
dit vlot is werk
van boeddha’s hand

dharmawind zuivert
het ademterras
waar woelige avonden
eindigen in gezang

hartsgenoot
van mens of dier
viert vrijelijk eenieder
belichaming hier.

◄║►

HANDWERK

Het oude touw in jouw handen
dat ophaalbruggen liet zakken en
mondiaal leerde klokken luiden is
hetzelfde touw dat tastenderwijs
ons modernen leidt naar bevrijding.

◄║►

AARDE

De aarde draagt mij
in leven en dood nooit
wist zij of ik aankwam
of bezig te vertrekken –
zij is een goede metgezel.

◄║►

BRIEFJE

De dood is overvloed
ruimte om te dwarrelen
gedragen maar lichtjes
te landen op schouders die
lijden aan huidhars

ogen ontheemd en
handen versleten voor
aankomst al vallen stil
de voeten van vermoeid
starende pelgrims

drijf jouw hart door
bloedbanen van beleving
naar een enkele druppel
waarheid toe te dienen
waar verdwazing kleeft

wij doden ons zorgsgewijs
en onzeker elkaar belastend
door vreugdeloos te vergeten
hoe vitaal ons doorstroomt
oudste kloppendheid

laat de wereld van wrakhout
jou serveren een edeler vlot
zodat kanalen gaan vonken
diep en hoog van vurige volheid
cultuurdwang kalmerend

wie materie teelt ontmoet
destructie dus vier
jouw voorraad vorstengoud
voldoende om te bevruchten
je woeste bodembron.

◄║►

VAKMAN

voor Gerrit Kouwenaar

Ontroering is hem dierbaarst
de secure boetseerder van taal
laaft zich aan gehavend
schraapsel van nooit te verslane stem

oeroude zeggenschap brengt zacht
aan de kook zijn bloed en olijk
wordt geprepareerd verwant weefsel
om erbarmelijk primitief verteren

straks streelt hij goedkeurend
weer de mediterrane beeldengalerij
want walm en aroma benevelen
rap verzadigd ons broze vak.

◄║►

GROET

Leven na leven gesluimerd
in de verborgen weelde van
sappigste wijsheidsboom

toont haar bevrijdend
wasemen nu mij voorzichtig
die gevaarlijke illusiestruik.

◄║►