Anoniem

KOSTBAAR

Man man man
eenvoudiger kan niet
twintig vachtdragers in tranen
en overal een vraag

en overal als mens
trek je sporen
en zie
je spinsels

fluisterden daarom juist
levende woorden
ons steeds iets edelers
wordt gevraagd

te bieden nooit vergane
tere gloed
uit handen van
zich grif ontbindend weefsel.

Collectief gedicht,
ontstaan tijdens Stiltij-retraite van 4-8 nov. 2020 te Cortils (B.)

◄║►

VOEGSEL

voor Mir

Herleidbaar ieder mens
naar eeuwen lijden
proeven wij dagelijks
zilte kost

uit verschraalde bekers
zag ik dampen ooit
de treurige vreugde
van illusieverweer

nu valt geen vocht
meer te puren geen
perspectief te schenken dan
godsgloeiende kaalslag

slechts de ene gewijde glimlach
laat me vrijuit ademend
hier onbeschaafd jubelen
over thuiskomst

opdat eenieder in dorre
massa voegsel blijkt
van sap al te zeer verzadigd
om ooit nog pijn te zijn.

◄║►

INNERLIJK

In werelden om niets
edelers ontstaan
dan vermeende honger
en mislukkend houvast

komt waan te gast
zodra ik regeert en dicteert
leren wij des te
degelijker waarderen

van elk mens
zich vervulling
gunnend
de worsteling.

◄║►