Evaluatie

foto van william bronk
William Bronk (1918-1999)

“Levensbevestigend,” zegt hij, als zou leven
wachten op onze goedkeuring. Het leven leeft
ons leven; mocht het willekeurig lijken dan
is dit omdat wij een doel vermoeden, liefst zeggen
het heeft er een, of een waarvan wij weet hebben.
Soms laat het ons onze gang gaan, verveelt het zich
met ons, in minachting. Andere keren
leek het ons te bekijken en zich tegen ons te keren
en lachend greep het ons beet, grondig
zich wrekend, als hadden wij onze fout bewust gemaakt.

Het wenst een dood en onderweg wacht het hem op
en volgt hem naar huis en maakt hem daar af in de hal.
Of spreekt zoetjes en, bij een drankje aan de bar,
laat het wellicht gemis en eenzaamheid vallen
waardoor het binnenkomt en blijft vijftig jaar lang
of twintig of probeert een andere plek, (hetzelfde geval)
waar het sterft tenslotte in doodsnood en ellende
of (ironie) in welbevinden, bedaard
– wat men noemt “de goede dood.” Weten wij veel?
Het leven vraagt ons niet om zijn waarden.

Gedicht van William Bronk
Bron: Vertalingen / William Bronk

◄║►