Ontwaand

Tussen de dubbele waan
van zelfbedrog en onmacht
ontspringt gods glimlach
vrijmoedig in elk mensenhart

het doet goed
als dolgunnend gezelschap
ons vreugdevol stuurt
op steeds doellozer pad

van alle voedsel onderweg
is er geen krachtiger hap
dan hartverwarmend notiesap
uit vorstelijk vertrouwen

zo zijn we doodnormaal
gestart en stilletjes voorzien
achterwaarts voorgoed voltooiend
deze dysfunctionele thuiskomst

nog vóór de gids is uitgesproken
luistert niemand meer
naar wat profetisch
achterhaald de ruimte vult

ook zonder bemoedigende tongen
zijn wij al intiemer mens
want overal bespoeld ontwaakt
en opent zich ons magisch weefsel

naadloos groot of klein
dit allerwonderlijkst verfijnen
vindt plaats vóór willekeur
van droom en vleesverwerking

wat echt is drijft niet weg
maar wordt gedragen
in de oude heilige stroom
van liefdevol ontgrenzen

die jou blakende levenskern
donders goed doet voelen
hoe diepst bedoeld
wij vrij zijn.

Uit de reeks:
Dharmium/Zeggelings

◄║►

Overzang

Oversteken is vredig
je laten dragen
mijn vlot is werk
van boeddha’s hand

dharmawind zuivert
het ademterras
de woelige avond
eindigt in zang

hartsgenoot
van mens of dier
vieren wij verwonderd
belichaming hier.

Uit de reeks: Oersteen/Anoniem

◄║►

Innerlijk

In werelden om niets
edelers ontstaan
dan vermeende honger
en mislukkend houvast

komt waan te gast
zodra ik regeert en dicteert
leren wij des te
degelijker waarderen

van elk mens
zich vervulling
gunnend
de ontworsteling.

Uit de reeks: Oersteen/Anoniem

◄║►

Voegsel

voor Mir

Herleidbaar ieder mens
naar eeuwen lijden
proeven wij dagelijks
zilte kost

uit verschraalde bekers
zag ik dampen ooit
de treurige vreugde
van illusieverweer

nu valt geen vocht
meer te puren geen
perspectief te schenken dan
godsgloeiende kaalslag

slechts de ene gewijde glimlach
laat me vrijuit ademend
hier onbeschaafd jubelen
over thuiskomst

opdat eenieder in dorre
massa voegsel blijkt
van sap al te zeer verzadigd
om ooit nog pijn te zijn.

Uit de reeks: Oersteen/Anoniem

◄║►

Kostbaar

Man man man
eenvoudiger kan niet
twintig vachtdragers in tranen
en overal een vraag

en overal als mens
trek je sporen
en zie
je spinsels

fluisterden daarom juist
levende woorden
ons steeds iets edelers
wordt gevraagd

te bieden nooit vergane
tere gloed
uit handen van
zich grif ontbindend weefsel.

Collectief gedicht,
ontstaan tijdens Stiltij-retraite van 4-8 nov. 2020 te Cortils (B.)

◄║►

Kort lied

Vanaf de allerhoogste top van de berg
is geen grens te bekennen, waar ik ook kijk!
Niemand weet dat ik hier zit, alleen;
de ene maan doorstraalt een koude lente.

Deze voorjaarsbeleving is niet als de maan
die onbewogen de ruimte beheerst.
Ik mag nu wel even dit kort lied zingen,
maar mijn zingen is geen Zen.

Bron: Vertalingen / Hanshan

◄║►

Zo zal het zijn

Zo zal het zijn
hart zonder twijfel

zorgvuldig voeg ik
zonder bewegen niets toe

dan jouw klank niets
blijft onbespeeld alles

ademt jou schaamteloos
hanteert mij nodeloos

vleugelt jouw zang hier
door mijn heldengang.

Collectief gedicht,
ontstaan tijdens Stiltij-verdiepingsweekend krijgskunst 10-11 dec. 2011 te Hasselt.

◄║►